Pożądaną pozycją montażową wspornika tarasowego jest jego prostopadle ustawienie względem materiału nawierzchniowego. Wspornik powinno poziomować się od dołu, dążąc do maksymalnej jego stabilności i wytrzymałości.
Stosowanie tzw głowic samopoziomujących to w większości aspektu kwestia czysto marketingowa, sprawiając problemy montażowe oraz szereg negatywnych konsekwencji użytkowania tarasu np. z płyt gresowych.
Ustawienie wspornika pod kątem i wychylenie głowicy powoduje spadek wytrzymałości konstrukcji nawet o kilkadziesiąt procent, unoszenie się mniejszych, lżejszych kawałków płyt czy brak możliwości poziomowania przy spadkach kopertowych (w dwóch kierunkach jednocześnie).
Do wyrównania może służyć zarówno podkładka pod wspornik jak i podkładki na wspornik. Stosowanie wsporników np. na papie, gdzie występują łączenia i nierówności, naturalną metodą jest stosowanie materiału jednorodnego jako wyrównanie podłoża i wspornika lub używanie podkładek systemowych z SBR.
Regulacja wysokość wsporników stałych, możemy uzyskać przez ich piętrowanie oraz dodatkowo używając podkładek górnych i dolnych. Łączenie tych elementów pozwala na uzyskanie wymaganej wysokości i stabilności.
Regulacja wsporników z gwintem, odbywa się przez dobór odpowiedniego przedziału wysokości wspornika, a następnie poprzez przekręcenie nakrętki we wspornikach 3-elementowych lub podstawy we wspornikach 2-elementowych. Płynna regulacja na gwincie umożliwia idealne dostosowanie pożądanej wysokości.

Poprawny montaż tarasu lub balkonu w systemie wentylowanym wymaga zaklinowania. Płyty lżące pod własnym ciężarem na wspornikach nie są montowane chemicznie ani mechanicznie. W celu utrzymania równych linii fug i szczelin wszystkie płyty po obwodzie muszą być zabezpieczone przed przesuwaniem oraz ewentualnym uszkodzeniem elewacji, stolarki drzwiowej czy balustrady. W tym celu stosujemy kliny dylatacyjne różnego rodzaju. Od najprostszych samoprzylepnych z EPDM, poprzez kliny podpłytkowe z elastomeru lub polipropylenu. Szczelina dylatacyjna pełni również bardzo ważną funkcję odwodnienia. Brak szczeliny powoduje również zalegającą wodę i zabrudzenia tj kurz, piasek, liście.

Wsporniki zawsze powinny stać na równym, stabilnym i wolnym od zanieczyszczeń podłożu. Zawsze przed montażem należy zapoznać się warstwami / przekrojem tarasu / balkonu. Znajomość podłoża na którym stawiamy wspornik jest kluczowe i niezbędne do prawidłowego doboru produktów i jakościowego montażu.
Zawsze należy brać pod uwagę zalecenia producentów, których produkty dotyczą wykonywanej konstrukcji. Zarówno warstw pod wspornikiem jak i materiałów nawierzchniowych.
Wsporniki NIVO LINE PRO zostały zaprojektowane z myślą o maksymalnej ochronie warstw konstrukcyjnych tarasu/ balkonu. Podstawa wspornika regulowanego o średnicy 200 mm zapewnia rozłożenie nacisku na ponad 314 cm2 a zaoblone krawędzie ochronę przed ingerencją w hydroizolację.
Niektóre wsporniki na rynku mają otwory na środku podstawy, co może powodować wulkanizowanie i wypiętrzanie hydroizolacji, przecieranie jej ostrymi krawędziami oraz wywierać większy nacisk punktowy wynikający z niewielkiej powierzchni podstawy.
Duża i pełna podstawa to również zapewnienie odpowiedniego rozłożenia nacisku na tarasach i balkonach gdzie montaż odbywa się na termoizolacji, zarówno tej przykrytej hydroizolacją, jak i geowłókniną lub matą podkładową lub drenażową. Odkształcenia spowodowane zbyt małą podstawą i punktową siłą nacisku będą powodowały większe naprężenia, zapadnie się tarasu, ruszające (klawiszujące ) płyty oraz uszkodzenie warstw pod wspornikiem.

Na balkonach i tarasach zawsze mamy przynajmniej jedna ścianę z drzwiami. W tym miejscu prawidłowo zamontowane materiały nawierzchniowe, dzięki klinom dylatacyjnym nie wymagają dodatkowej zabudowy. Płytki ułożone pod ramę okienną lub do ramy okiennej oraz elewacji mają niewidoczny bok oraz przestrzeń pod spodem. Istnieją również powierzchnie które są otoczone murkiem attykowym z kilku lub wszystkich stron.
Pozostałe widoczne boki tarasu, balkonu lub loggi wymagają elementu oporowego, który jednocześnie może być elementem maskującym.
Na balkonach i loggiach najczęściej stosuje się okapnikowe profile balkonowe lub profile maskujące. Jeśli konstrukcja balustrady pozwala, montowane są również kątowniki, teowniki lub inne profile pozwalające na ograniczenie przesuwania się płyt. Często spotykane są również blendy z blachy aluminiowej lub stalowej. Należy pamiętać o zastosowaniu klinów dylatacyjnych aby płyta nie rysowała malowanej powierzchni i brak szczeliny nie zatrzymywał wody i innych zanieczyszczeń.
Zabudowę boczną można również wykonać na systemie NIVO LINE ALU. Wykonanie konstrukcji aluminiowej stojącej na wysokość wsporników z płytą lub konstrukcji półwiszącej aluminiowej do tarasów naziemnych z wylaną płytą fundamentową.
System ten pozwala na wykonanie trwałej, estetycznej zabudowy bocznej z użyciem płyt gresowych o grubości do 20 mm. Szczeliny płyt pionowych i poziomych się pokrywają, tworząc możliwość wypłynięcia wody. Wszystkie elementy zabudowy bocznej można wzmacniać i stabilizować za pomocą kleju polimerowego oraz mechanicznie. Maskująca listwa aluminiowa pozwala na zasłonięcie boku płyty poziomej oraz szczeliny i ewentualnej linii cięcia na łączeniu płaszczyzny poziomej z pionową.

Tarasowe systemy wentylowane znane w Polsce od kilkudziesięciu lat zyskują nadal na popularności. Mimo dostępu do szeregu informacji oraz dobrych praktyk montażowych nadal zdarzają się błędy wykonawcze, które często nieświadomie popełnione lub poprzez brak wiedzy czy doświadczenia, powodują niezasłużone negatywne opinie o tego rodzaju rozwiązaniach.
Poniżej kilka najczęściej popełnianych błędów przez montażystów:

• Brak klinowania płytek – po czasie płytki się porozsuwają, uszkadzając czy rysując elewację, drzwi tarasowe czy balustradę. Nierówne linie fug obniżą poziom estetyki ułożonych płytek.
• Ruszające się płytki – system umożliwia ułożenie płyt taki sposób aby się nie ruszały. Brak podkładek na wspornik i niedokładna regulacja to błąd w montażu.
• Przeważające się płyty przy elewacji lub w narożnikach – wspornik jest zaprojektowany w taki sposób, że po przycięciu podstawy po narysowanej od spodu linii pozwala na dosunięcie go maksymalnie do ściany. Płyta ułożona na dosuniętym wsporniku nie ma prawa się przeważać.
• Niewłaściwy dobór wysokości wspornika – podkładanie zbyt wielu podkładek, nakładek, zamiana głowic, skracanie głowic, wszystkie inne działania powodujące, że wspornik jest za niski lub za wysoki mogą wpłynąć na stabilność i wytrzymałość konstrukcji. Wsporniki są tak zaprojektowane, ze możemy uzyskać każdą pożądaną wysokość.
• Zasłanianie odpływów wodnych – odprowadzenie wody jest projektowane niezależnie od nawierzchni i wynika z powierzchni, spadków i możliwości konstrukcyjnych budynku. Aby nie ograniczać odpływu wody w żaden sposób nie można ingerować w miejsca spustów wody. Jeśli w tym miejscu wypada wspornik, należy wykonać tzw mostkowanie. Najpierw pierwsza warstwa omijająca odpływ na wspornikach ,a później druga właściwa nawierzchniowa. Można też wykonać montaż na wykonanej konstrukcji legarowej omijającej przeszkodę.
• Nierówne linie fug – jeśli płytki są dobrej jakości i mają równe boki, przekątne, nierówne linie fug są brakiem estetyki i dokładności w montażu. Najczęstszą przyczyną jest nie dosuwanie płyt do listków fugowych, kilka lub kilkanaście kolejnych niedosuniętych płyt może spowodować bardzo nierówne linie.