Taras wentylowany to rodzaj tarasu, który jest zaprojektowany w taki sposób, aby umożliwić cyrkulację powietrza pod nawierzchnią tarasu. Jest to rozwiązanie, które pozwala na odprowadzanie wilgoci oraz zapobiega gromadzeniu się wody pod powierzchnią. Dzięki temu zapobiega się powstawaniu wilgoci w konstrukcji, co może prowadzić do uszkodzeń materiałów (np. betonowych lub drewnianych) i sprzyja rozwojowi pleśni oraz grzybów.
Tego typu tarasy są szczególnie polecane tam, gdzie wilgotność i zmienne warunki atmosferyczne mogą mogą powodować problemy z trwałością nawierzchni, np. odpadające płytki klejone w miejscach nad piwnicami, garażami, pomieszczeniami mieszkalnymi a w szczególności na balkonach i loggiach.

Wsporniki tarasowe służące za wykonanie konstrukcji wsporczej wymagają odpowiedniego podłoża. Jakiekolwiek niestabilne podłoże spowoduje ruch wspornika, a co za tym idzie niestabilną i nierówną nawierzchnię.
W przypadku tarasów wykonywanych metodą brukarską, gdzie cała powierzchnia płyty jest podparta (podsypka, piasek, grys, półsuchy beton) wystarczą wsporniki 2 mm do wypoziomowania narożników płyt i wytyczenia równych linii fug.
Jeśli montujemy system wentylowany, fundament przygotowany dla wsporników musi być trwały i odporny na ruchy powodujące naruszenie konstrukcji.
Istnieje możliwość ustawienia wsporników na bloczkach betonowych lub innych ustabilizowanych elementach fundamentowych. Warunki zabudowy w takim systemie muszą uwzględniać ruchy gruntu i wypiętrzania bloczków razem ze wspornikiem, dlatego przygotować podbudowę w sposób uniemożliwiający wypiętrzanie takiej konstrukcji przez odpowiedni drenaż, uwzględnienie przemarzania i rodzaju gruntu (piasek, Ił, glina itp.) Niedopuszczalne jest stawianie wsporników bezpośrednio na gruncie.
W przypadku montażu na wylewkach betonowych, na tarasach, stropach i balkonach wsporniki są stawiane przeważnie na hydroizolacji tj. papa termozgrzewalna, EPDM, PCV, izolacje szlamowe lub bezpośrednio na betonie (zalecane podkładki pod wspornik).
W przypadku systemów odwróconych, gdzie jest dodatkowo izolacja termiczna na hydroizolacji lub bezpośrednio pod nią, może wystąpić uginanie się konstrukcji, związane ze zmniejszoną twardością podłoża niż np. przy podłożu betonowym. Może uginać się zarówno izolacja z papy (kilka warstw plus wysoka temperatura np. w lato) jak i termoizolacja, szczególnie nieumiejętnie ułożona ze szczelinami pod nią. Minimalna dopuszczalna twardość podłoża to 200 kPa/m2, a zalecana 300 kPa/m2.
W przypadku warstwy termoizolacji najczęściej konieczne jest zastosowanie papy wierzchniego krycia lub innej warstwy zabezpieczającej termoizolację przed UV i utlenianiem, zgodnie z zaleceniami producenta termoizolacji i sztuką budowlaną.

Taras na wspornikach ma liczne zalety, zarówno praktyczne, jak i estetyczne.

• Efektywna wentylacja - Taras wentylowany na wspornikach zapewnia przestrzeń pod nawierzchnią, która umożliwia swobodny przepływ powietrza. Dzięki temu wilgoć, która mogłaby gromadzić się pod nawierzchnią, jest skutecznie odprowadzana. To zapobiega rozwojowi pleśni, grzybów oraz korozji, co znacząco wydłuża żywotność materiałów użytych do budowy tarasu.
• Łatwość montażu - Dzięki systemowi wsporników, taras wentylowany jest łatwy do zamontowania i nie wymaga skomplikowanych prac budowlanych. Wsporniki mogą być regulowane, co pozwala na dokładne dopasowanie wysokości nawierzchni i uzyskanie optymalnego spadku, co jest istotne dla odpływu wody.
• Trwałość i odporność na warunki atmosferyczne Taras wentylowany na wspornikach jest odporny na zmienne warunki atmosferyczne, dzięki możliwości stosowania materiałów odpornych na wilgoć i zmiany temperatury. Brak pękających fug i odpadających płytek to bezsporny atut takiej konstrukcji.
• Ochrona przed korozją i uszkodzeniami mechanicznymi - wsporniki, które unoszą nawierzchnię tarasu, chronią przed wilgocią, a także zapobiegają bezpośredniemu kontakcie z podłożem, co w przypadku tradycyjnych konstrukcji może prowadzić do korozji, pęknięć lub zniszczenia materiałów.
• Estetyka i elastyczność projektowa - taras wentylowany na wspornikach daje duże możliwości aranżacyjne. Można go łatwo dostosować do indywidualnych potrzeb, zarówno pod względem wysokości, jak i układu nawierzchni wybierając różne formaty, wzory i kolory.
• Wygodna konserwacja i dostęp do infrastruktury - dzięki przestrzeni między nawierzchnią a podłożem, można łatwo prowadzić instalacje (np. oświetlenie tarasu) lub podłączyć systemy odprowadzania wody. W razie potrzeby bardzo szybko zdemontować.

Najczęściej wybieranym materiałem nawierzchniowym są płyty gresowe. Ich doskonałe właściwości fizyczne i wizualne wypierają bardzo szybko wypierają pozostałe nawierzchnie.
Płyty gresowe imitujące dowolną nawierzchnię (beton, kamień, drewno,) są bardzo praktyczne, estetyczne, wytrzymałe i z uwagi na niemalże zerową nasiąkliwość świetnie sprawdzają się w obszarach o dużej amplitudzie temperatur. Grubość minimum 20 mm zapewnia dużą wytrzymałość nawet 700-800 kg.
Coraz rzadziej widywane płyty betonowe, mimo nierównych wymiarów, grubości również mogą być montowane na wspornikach, wymaga to większego doświadczenia i precyzji, często dodatkowej obróbki płyt, nadal znajdują uznanie wśród architektów i miłośników surowej nierównej powierzchni.
Płyty z kamieni naturalnych, po odpowiednim docięciu i szlifowaniu mogą stanowić doskonały efekt wizualny. Granit czy marmur to nadal spotykane propozycje wykończenia tarasów, szczególnie w częściach wspólnych dużych inwestycji.
Tarasy drewniane i kompozytowe, z wykorzystaniem legarów to propozycja dla które konstrukcję wsporczą również zrobimy ze wsporników. Modrzew syberyjski i deski z kompozytu dobrej jakości nadal są popularne.

Często pojawiające się pytania dotyczące stosowania dodatkowego wspornika pod płytami tarasowymi, oraz brak regulacji przepisami, spowodowały, że dyskusja na ten temat przybrała formę wolnej interpretacji szczególnie w środowisku producentów płyt. Z uwagi, że to płyty mogą ulec uszkodzeniu, pęknięciu i są zazwyczaj najsłabszym elementem konstrukcji, należy każdorazowo zapoznać się z zaleceniami producenta płyt w zakresie układania ich produktów na wspornikach tarasowych. Może się zdarzyć, że uzależniona będzie od tego gwarancja producenta płyt.
Nie ma jednoznacznych badań czy norm potwierdzających słuszność dodawania piątego wspornika na środku, pod płytą, jako dodatkowego zabezpieczenia przed pęknięciem płyty. To że płyta pęknie akurat w miejscu środkowego wspornika należy rozpatrywać w kategoriach przypadku.
W opinii wykonawców, błędnie ustawiony środkowy wspornik przy uginającym się podłożu, spowoduje zawieszenie się płyty na tym wsporniku, co z kolei da więcej negatywnych efektów niż korzyści.
Zalecenia większości producentów płyt nie uwzględniają opinii, doświadczenia ani dobrych praktyk montażowych. Nie uwzględniają również właściwości mechanicznych wsporników które są przedmiotem badań chociażby przy wydawaniu Krajowej Oceny Technicznej.
Z uwagi na brak jasno sprecyzowanych zasad, za słuszne należy użyć wszelkiej dostępnej wiedzy i doświadczenia aby maksymalnie dobrze wykonać konstrukcje.
Pod uwagę na pewno należy wziąć kwestię wytrzymałości płyty i materiału, z którego jest wykonana (różne materiały mają różne wytrzymałości). Kolejny aspekt to podłoże. Mogą to być twarde podłoża, takie jak wylewka betonowa, płyty betonowe, itd., oraz miękkie podłoża, takie jak płyty styroduru (XPS) , płyty dachowe (PIR), itp. Należy pamiętać, że właściwa twardość podłoża, zalecana na poziomie 300 kPa/m² i więcej. Twardość podłoża ma bezpośredni wpływ na uginanie się tarasu podczas użytkowania.
Bardzo ważne jest również finalne obciążenie tarasu. Meble ogrodowe, donice, elementy dekoracyjne i inne elementy zdecydowanie wpłyną na wytrzymałość konstrukcji. Stosowanie odpowiedniej ilości wsporników o wysokiej wytrzymałości jest tu kluczowe.

Tarasy wentylowane to konstrukcje, które są wykonywane w technologii pływającej. Nie wymagają dodatkowego montażu mechanicznego czy chemicznego. Mogą pojawić się punktowo miejsca czy elementy które będą wymagały użycia montażu mechanicznego lub chemicznego, ale tylko w celu ustabilizowania niektórych elementów, aby poprawić walory użytkowe czy trwałość tarasu. Wsporniki wykonane z polipropylenu można przeciąć szlifierką kątową z zamontowaną tarczą do metalu. Wspomaganie montażu mocowaniem chemicznym powinno odbyć się klejem odpowiednim w zależności od rodzaju łączonych materiałów. Kleje polimerowe maja najszersze zastosowanie. W systemie wentylowanym materiał nawierzchniowy układa się z zachowaniem szczelin przez które wpada woda i zostaje spadkiem podbudowy odprowadzona z powierzchni balkonu lub tarasu. Ułożenie ze spadkiem nawierzchni jak i w poziomie jest prawidłowe. Przy ułożeniu w poziomie i nieregularnej nawierzchni, woda może punktowo zalegać i wysychając tworzyć zabrudzenia. Ruszające się elementy tarasu, skrzypiące, klawiszujące płyty, deski, rozsuwające się płyty, wystające narożniki czy nierówne linie fug są błędem montażowym, jeśli użyte materiały nie posiadają wad fabrycznych lub nie zostały uszkodzone.